- Afgelopen vrijdag ben ik 31 geworden. Een jaar ouder worden voelde nog nooit zo speciaal eigenlijk. De kadootjes waren liever en doordachter dan ooit. Op Facebook waren er niet zo gek veel openbare berichtjes, maar wel dit jaar voor het eerst wel een aantal privé berichten, met felicitaties en sterke-wensen. Ineens vallen dingen mij op. Zo ook de liedjes of wensen voor een jarige job of jet. “Nog vele jaren” of “lang zal je leven”…typisch.
Ik hoop op nog heel veel vele jaren, en dat ik nog lang zal leven. Op mijn verlanglijstje dit jaar stond eigenlijk ook maar 1 ding: genezen. Maar dat is helaas nog niet te koop.
Afgelopen donderdag had ik dé MRI, dé MRI waar ik maandag de uitslag van krijg…mijn laatste paar haren vallen spontaan uit van de stress. Ik krijg dan te horen of de chemo - die ik zo intens haat - überhaupt werkt of niet. Met andere woorden: of ik baby Louie mag uitdragen of niet. Of mijn behandelplan hetzelfde blijft of niet. Raar, heb sinds vandaag toch wel stress hiervan. Terwijl ik na de eerste chemokuur overtuigd was dat de chemo aansloeg. Wist het zeker. Het tij was tenslotte gekeerd.
Ik haat dat ik geen zekerheid heb. Of nee eigenlijk - ik kan met zekerheid zeggen dat de komende jaren voor mij in onzekerheid zullen zijn. Voor ons. Voor iedereen die meeleeft. Lieftallige collega J. noemt me een control freak, vind dat een belediging, vooral het freak gedeelte. Vraag me af of er een persoon op de wereld is, die het missen van enige controle bij deze situatie zal kunnen accepteren zonder stress van te krijgen. Want ik kan het sure as hell niet…
Reacties
Een reactie posten