Orangina en Chemo

- Laten we weer eens beginnen met een tussenstand: Infuus: 6 MRI: 3 PET: 1 Opnames: 1 Bloedprikken: 7 Echo’s: 11 Ziekenhuizen: 4 Chemo: 3 Vruchtwaterpunctie: 1 Bloedtransfusie: 1 Mijn wereld is niet meer zo groot als het was. Ik ben voornamelijk alleen of met iemand die ik zelf uitkies om mijn tijd mee te delen - op afspraak dus. Veel wilde verhalen heb ik dus niet meer, tenzij ik weer een dag in het ziekenhuis heb mogen doorbrengen, daar maak je wel wat mee. Zo ook gister, ik was goedgekeurd door dokter K voor mijn derde chemo. Op de opname afdeling oncologie is het best gezellig, de verpleegsters zijn de liefste die in het ziekenhuis rondlopen (hier kom ik misschien later op terug, want ik heb godzijdank nog amper andere afdelingen gezien, vergelijkingsmateriaal is dus niet helemaal eerlijk) en iedereen zit in de wachtkamer om dezelfde reden: we hebben kanker. Schept toch een band. In de wachtkamer screen ik iedereen en bedenk wat voor soort kanker ze heb...

- Vorige week maandag kregen we GOED NIEUWS. Ja - heus - het kan. De chemo slaat aan! Moet je mij eens horen, dat je al blij kan zijn om gif wat werkt. Op de MRI was te zien dat de tumoren in mijn lymfeklieren zijn geslonken en plekje in bekkenbot van structuur is verandert. De baarmoedermond was moeilijk te vergelijken met de scan van 20 juni, omdat door de zwangerschap de mond nu in een andere hoek staat, maar ongetwijfeld dat daar dus ook het een en ander heeft afgebroken. Louie komt dus! Om dit te vieren heb ik maar meteen een aantal té schattige pakjes in maat 50 gekocht - moet je nagaan, Louie zal zwemmen in maat 50 als hij wordt geboren en ik vind dit al ienieminie - en samen met Rick hebben we een ledikantje gekocht. Geen absolute noodzaak, ben ik me van bewust, maar dit hadden we nodig. En papa in spe wilt graag dat Louie’s kamertje leeft. Kanttekening: het enige wat leeft in dit kamertje is kat Rover die vooralsnog deze kamer als de zijne ziet.  20 weken heb ik ...