Het K-woord

- 14062017

De dag dat de wereld onder mijn voeten vandaan werd getrapt. Ik heb kanker.

Baarmoederhalskanker om precies te zijn, geen voorstadium, gewoon dikke vette kanker. Hoe dan? Waarom ik? Waarom? Hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen?

Ohja, en ook 10 weken zwanger - want tenslotte kwam ik in het ziekenhuis terecht na een onverwachte positieve zwangerschapstest.  Mijn kleine wondertje heeft mijn leven gered, en ik zou het zijne of hare redden!


Leven en dood groeien naast elkaar in mijn lichaam. Het mooiste en meest verschrikkelijke nieuws op dezelfde dag. In het ziekenhuis in Delft liet de arts al snel blijken dat deze zwangerschap de enige zou zijn, en ik het dus maar zou moeten uitzingen met chemo.
Meteen de volgende dag was er een afspraak gemaakt bij het LUMC met dokter Cor. Dokter Cor vertelde mij vrij snel dat dit baby'tje niet het baby'tje is wat ze gingen redden (oh huh?) maar hij en het team van artsen zouden als alle omstandigheden goed zijn een baarmoederbesparende operatie kunnen doen, voor vrouwen met een kinderwens - en die was wel duidelijk! Wat? Fantastisch, ik zou nog zwanger kunnen worden en ons eigen baby'tje kunnen dragen.
 Eerst zou in de komende week een MRI scan worden gemaakt om te kijken of het was uitgezaaid in te bekkenlymfen - kans: 15-20% - en een onderzoek onder narcose worden gedaan om de exacte grootte van de tumor te bekijken en of de ingang vagina en baarmoeder nog schoon waren. De zon scheen weer volop in mijn hoofd.

Doodsangsten had ik voor de MRI scan - was natuurlijk een eitje achteraf. En nog veel banger was ik voor de narcose maar vooral infuus. HA, ik lach me rot...heerlijk was die narcose - in weken had ik niet zo zorgeloos en lekker geslapen. Ik kon de wereld aan - ik voelde me fantastisch en zo ongelooflijk stoer...


...BAM, dokter Cor komt aan mijn ziekenhuis bed met slecht nieuws; de tumor is al 5 cm en nog slechter nieuws er zijn twee verdikte lymfeklieren op de MRI gevonden dus het is uitgezaaid. 

Klote, kut, godverdomme...dat waren de woorden die ik kon uitbrengen.

De enige behandeling die mij nu nog ging genezen was chemo en bestraling. Ik zou officieel een kankerpatiënt worden.

Hoe dan? Waarom ik? Waarom? Hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen?




Later word ik moeder/beroemd

Ik weet al mijn hele leven dat ik zeldzaam ben, ik ben Sanne Dietz en er is er maar een zoals ik. Ik kom altijd in de raarste situaties terecht - story of my life. Maar na dit nieuws stortte het kleine stukje wereld wat ik nog had compleet in. Ik wil niet langer meer in het kleinste percentage groep zitten. Kanker alleen was al genoeg. Nu was mijn kinderwens ook naar de knoppen - en mijn gezondheid een stukje meer in gevaar. Ik ben bang.

Vroeger als ik in een vriendenboekje schreef, was er altijd de vraag 'Later word ik...'.

Mijn standaard antwoord was dan 'moeder'. Iets later veranderde dat in 'beroemd'.

Mijn hemel, moeder was ineens heel klein geworden, ik zal een draagmoeder moeten vinden...

Beroemd daarentegen, ja dat zou nog wel eens moeten lukken. Mijn ziekte is vrij zeldzaam, omdat dit vaak in een vroeg stadium te tackelen is. Bij mij echter niet omdat de huisarts onvergeeflijke fouten heeft gemaakt, maar daarover later meer. Mijn ziekte is dus zeldzaam, maar zwanger worden (tussen jou en mij, dit was one lucky shot) met zo'n gigantische tumor, dat hadden ze nog niet meegemaakt. Ik zou nummer 5 zijn van zwangere vrouwen met baarmoederhalskanker die in LUMC een baarmoederbesparende operatie zouden krijgen...Ik heb die andere vier vrouwen dus nu al verslagen door nog een stukje extra speciaal te zijn met uitzaaiingen te hebben in mijn lymfeklieren.

Verdomme, waarom? Hoe krijg ik dit voor elkaar?

Ik wil niet (meer) speciaal zijn. Ik wil leven. En gezond zijn. Ik wil terug in de tijd...


Ik wil hier niet aan mee doen, maar het moet. Ik heb niets te willen...

Mijn kindje

Of eigenlijk - ons kindje. Rick en ik waren zo blij, we werden ouders. Om ons heen vliegen de babies je om de oren. We hadden 'het gesprek' gehad tijdens een vakantie in Sri Lanka,  dat we het misschien ook maar eens moesten proberen. Na de zomer hadden we afgesproken - en in de tussentijd dan gewoon oefenen. Ik was wel al gestopt met de pil in september, omdat ik de hormonen zat was. Condooms waren dus onze vriend (en tegelijkertijd vijand). Één lui avondje, dat we geen zin hadden om condoom te pakken, één keertje. Hoe groot was die kans? Sommige vrienden deden er al jaren over.

Al vrij snel voelde ik me raar - ik informeerde al een paar vrienden dat ik dacht dat ik zwanger was. Maar het was te vroeg voor een test, en misschien wilde ik het stiekem te graag? Toen ik drie dagen over tijd was deed ik maar een test (dag voor Koningsdag - moest toch weten of ik mijn kop eraf kon schroeven of niet) maar die was negatief. Ach, beetje verdrietig - maar he, we zouden pas voor het echie proberen na de zomer. Mijn kop is er driedubbeldwars afgeschroefd de dag erna...

Nog geen week later word ik 's nachts wakker met een soort signaal dat ik naar de wc moest, eenmaal daar verloor ik ineens heel veel bloed. Wow, dit was raar? Dit was geen ongesteldheid - ik was ook nog steeds niet ongesteld geworden...

Huisartsenpost gebeld en twee uur later wilde ze me zien. Urinemonster ingeleverd. "Mevrouw, u bent gewoon zwanger"

Wat? Nee!

Huh? Hoe dan?

En die bloeding dan?

Het hoefde allemaal niets te betekenen. Het bloed was zuiver en in mijn urine zat geen bloed, dus het was een goed teken. Ik zou de volgende dag even naar mijn eigen huisarts moeten gaan voor een termijn echo. Ok...helemaal verdwaasd en verloren fietste ik naar huis om aan Rick te vertellen dat we een kindje zouden krijgen. Ik vond het idee om zwanger te zijn heel leuk...Rick was wat voorzichtiger, want wat was al dat bloed tenslotte? Hoe dan ook was het pas vroeg in de zwangerschap dus we moesten het zoiezo stil houden. Samen deden we een dutje op de bank tot ik een paar uur later pijnlijk wakker werd met gigantische buikkrampen. Rennend ging ik naar de wc, daar storte ik in. Zo. Veel. Bloed. En stukken, stukken die ik nog nooit had gezien, en het bloeden stopte niet. Ik heb de deur op slot gedaan en heel hard gehuild. Waren dit hormonen? Of gewoon schrik? Schreeuwend door de wc-deur riep ik naar Rick dat hij nu meteen naar Jumbo moest om maandverband te kopen, want ik wilde geen seconde langer op de wc blijven.

De volgende dag naar de huisarts gegaan voor een echo, maarja, dat was niet meer echt nodig na mijn mening. De huisarts deed ook geen moeite en zei dat het waarschijnlijk niet eens ingenesteld was en dit bij heel veel vrouwen gebeurde. Het zwangerschapshormoon kon nog 2 weken in mijn lichaam zitten...dus kwaaltjes konden even blijven. Ok, verdrietig ging ik weer naar huis.

Een maand later voelde ik me nog steeds raar. Moe, zo ontzettend moe, bananen en komkommers roken verrukkelijk en van de rest werd ik misselijk. Behalve Orangina...En mijn borsten...die groeide ook maar door. 

Ik besloot toch maar nog een keer een test te doen. Sjonge jonge, ik was niet eens uitgeplast of de test schreeuwde zwanger.

HOE DAN???

Ik denk dat iedere vrouw die ooit zwanger is geweest begrijpt hoe je je dan voelt. Je kunt niet meer terug, je houdt meteen van je kindje. En ik dus ook. Mijn kindje. Ons kindje.

En ik kan het leventje van het kindje niet redden.

Nooit niet.