Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Mijn make-up routine

- Voorheen bestond mijn make-up routine uit: mascara en Vaseline op mn lippen. En sjoeff de deur uit. Of niet eens de mascara; mijn routine is niet Youtube-tutorial waardig dus. Nu is het een stuk uitgebreider, ik moet elke ochtend mijn gezicht erop schminken namelijk. Ik overdrijf nu, heb nog zeker 10 wimpers op elk oog en nog een vorm wenkbrauw. Maar ik hou niet zo heel erg van veranderingen…en dit is een grote verandering voor mij. Dus ik moet ze tekenen. Wie had dat ooit gedacht. En ik zeur nu niet, echt niet. Ik realiseer me hoe verdomd dankbaar ik moet zijn dat ik dus door goede genen vreselijk goede wenkbrauwen en wimpers heb. En een goede huid, en goede lippen…die zijn er gelukkig nog, en krijgen elke dag hun dagelijkse laagje Vaseline. Een maand geleden heb ik deelgenomen aan het make-up cursus voor vrouwen die aan de chemo zaten, of daar net klaar mee waren. Een cursus om je gezicht te leren schminken. Toen had ik nog best wat wimpers en wenkbrauwhaartjes. Flink uitg...
Recente posts

Baaldag

- Een week geleden kreeg ik mijn vierde chemo-infuus. Vierde al - of pas - ik kan niet wachten tot dit deel van de behandeling klaar is. Tot nu toe heb ik een week na elke kuur een baaldag. Ik huil om alles, niets lukt, leven is zwaar. Vandaag is die dag weer - de baaldag. Het weer helpt niet perse erg mee, maar kom ook niet buiten, dus wat maakt het uit. Over twee weken krijg ik mijn vijfde kuur, misschien wel mijn laatste. Hangt af van de uitslag van de MRI die ik na de vijfde kuur krijg, als de chemo nog steeds goed aanslaat ‘mag’ ik een zesde kuur. Die zesde is geweldig voor Louie, maar ik ben ook stiekem wel blij als ik er nog maar eentje hoef. Begrijp me niet verkeerd!! Natuurlijk als ik nadenk en mag kiezen wil ik die zesde, om zo veel redenen. Maar ben ook zo ontzettend klaar met de chemo - ik raak mezelf erdoor kwijt, en heb nou juist ook heel veel zin om mezelf weer te vinden. Want weet zeker dat die ergens nog zit - ver weggestopt!  Ik droom de laatste tijd raar...

Beppie

- Laten we weer eens beginnen met een tussenstand: Infuus: 6 MRI: 3 PET: 1 Opnames: 1 Bloedprikken: 7 Echo’s: 11 Ziekenhuizen: 4 Chemo: 3 Vruchtwaterpunctie: 1 Bloedtransfusie: 1 Mijn wereld is niet meer zo groot als het was. Ik ben voornamelijk alleen of met iemand die ik zelf uitkies om mijn tijd mee te delen - op afspraak dus. Veel wilde verhalen heb ik dus niet meer, tenzij ik weer een dag in het ziekenhuis heb mogen doorbrengen, daar maak je wel wat mee. Zo ook gister, ik was goedgekeurd door dokter K voor mijn derde chemo. Op de opname afdeling oncologie is het best gezellig, de verpleegsters zijn de liefste die in het ziekenhuis rondlopen (hier kom ik misschien later op terug, want ik heb godzijdank nog amper andere afdelingen gezien, vergelijkingsmateriaal is dus niet helemaal eerlijk) en iedereen zit in de wachtkamer om dezelfde reden: we hebben kanker. Schept toch een band. In de wachtkamer screen ik iedereen en bedenk wat voor soort kanker ze heb...

#Louiekomt #Sanneblijft

- Vorige week maandag kregen we GOED NIEUWS. Ja - heus - het kan. De chemo slaat aan! Moet je mij eens horen, dat je al blij kan zijn om gif wat werkt. Op de MRI was te zien dat de tumoren in mijn lymfeklieren zijn geslonken en plekje in bekkenbot van structuur is verandert. De baarmoedermond was moeilijk te vergelijken met de scan van 20 juni, omdat door de zwangerschap de mond nu in een andere hoek staat, maar ongetwijfeld dat daar dus ook het een en ander heeft afgebroken. Louie komt dus! Om dit te vieren heb ik maar meteen een aantal té schattige pakjes in maat 50 gekocht - moet je nagaan, Louie zal zwemmen in maat 50 als hij wordt geboren en ik vind dit al ienieminie - en samen met Rick hebben we een ledikantje gekocht. Geen absolute noodzaak, ben ik me van bewust, maar dit hadden we nodig. En papa in spe wilt graag dat Louie’s kamertje leeft. Kanttekening: het enige wat leeft in dit kamertje is kat Rover die vooralsnog deze kamer als de zijne ziet.  20 weken heb ik ...

Nog vele jaren

- Afgelopen vrijdag ben ik 31 geworden. Een jaar ouder worden voelde nog nooit zo speciaal eigenlijk. De kadootjes waren liever en doordachter dan ooit. Op Facebook waren er niet zo gek veel openbare berichtjes, maar wel dit jaar voor het eerst wel een aantal privé berichten, met felicitaties en sterke-wensen. Ineens vallen dingen mij op. Zo ook de liedjes of wensen voor een jarige job of jet. “Nog vele jaren” of “lang zal je leven”…typisch. Ik hoop op nog heel veel vele jaren, en dat ik nog lang zal leven. Op mijn verlanglijstje dit jaar stond eigenlijk ook maar 1 ding: genezen. Maar dat is helaas nog niet te koop.  Afgelopen donderdag had ik dé MRI, dé MRI waar ik maandag de uitslag van krijg…mijn laatste paar haren vallen spontaan uit van de stress. Ik krijg dan te horen of de chemo - die ik zo intens haat - überhaupt werkt of niet. Met andere woorden: of ik baby Louie mag uitdragen of niet. Of mijn behandelplan hetzelfde blijft of niet. Raar, heb sinds vandaag toch w...

Hoofdzaken

- Ik mis mijn haar. Ik mis het heel erg. Elke dag hou ik mezelf voor de gek, door mijn denkbeeldige lange haar droog te houden onder de douche, of te grijpen als ik onder de kraan een slokje water wil drinken. Ik weet heel goed dat mijn haar weg is. Nee correctie: mijn haar is niet weg. Het is gigantisch uitgedund, maar nog nergens is het echt kaal. Verdorie..mijn haar mist mij ook. Het wil niet weg? Mijn schaduw is een klein rond hoofdje. Ben eigenlijk best heel content met mijn ronde hoofdje, vind het wel een mooie vorm. Heb nog nooit de vorm van mijn hoofd gezien eigenlijk…het was altijd bedekt door een flink pak haar. Mijn flinke pak haar, ik mis het dus. Het is een deel van mijn identiteit. Van mij. De pruiken zijn niet van mij, ze zijn mooi hoor. Maar het haar voelt niet als mijn zachte haar, en het ruikt niet naar mijn haar. Ook kan ik geen grote knot bovenop mijn hoofd maken, zoals ik jarenlang uit de tekenen was. De pruiken zijn niet van mij. Ook al heb ik er flink voor b...