Beppie

- Laten we weer eens beginnen met een tussenstand:

Infuus: 6

MRI: 3

PET: 1

Opnames: 1

Bloedprikken: 7

Echo’s: 11

Ziekenhuizen: 4

Chemo: 3

Vruchtwaterpunctie: 1

Bloedtransfusie: 1

Mijn wereld is niet meer zo groot als het was. Ik ben voornamelijk alleen of met iemand die ik zelf uitkies om mijn tijd mee te delen - op afspraak dus. Veel wilde verhalen heb ik dus niet meer, tenzij ik weer een dag in het ziekenhuis heb mogen doorbrengen, daar maak je wel wat mee.

Zo ook gister, ik was goedgekeurd door dokter K voor mijn derde chemo. Op de opname afdeling oncologie is het best gezellig, de verpleegsters zijn de liefste die in het ziekenhuis rondlopen (hier kom ik misschien later op terug, want ik heb godzijdank nog amper andere afdelingen gezien, vergelijkingsmateriaal is dus niet helemaal eerlijk) en iedereen zit in de wachtkamer om dezelfde reden: we hebben kanker. Schept toch een band. In de wachtkamer screen ik iedereen en bedenk wat voor soort kanker ze hebben. Ben hier heel slecht in, want ik ken eigenlijk maar 3 soorten. Vervolgens bedenk ik of de gescreende persoon een leuke kamergenoot zou zijn. Is moeilijk te bepalen en wellicht zijn ze hier maar voor een korte kuur. Maar gister viel iemand al meteen op: praatgrage Beppie. Beppie tetterde al 3x hetzelfde oninteressante verhaal over een bus door de wachtkamer, en kwam vrij snel in mijn irritatiezone. Ook omdat ze met twee man sterk binnenkwam - hier heb ik overigens geen verklaring voor, maar ze zat al in die zone en vond het dus irritant. Mijn ogen gingen verder door de overvolle wachtkamer en ik zag ineens mijn roomie van vorige keer. ‘Zou ik het gezellig vinden als hij mijn roomie weer was?’ Ik weet het niet, anoniem is ook wel lekker, en tenslotte had ik bedacht veel te slapen deze kuur, want het werd weer een lange zit. ‘Mevrouw Dietz?’ Ja, ja ja…ik ben er. Eenmaal in de kamer krijg ik het bed bij het raam, YES..want dan kan Rick lekker aan dat tafeltje zitten en kunnen we naar buiten kijken. Maken we misschien nog wat mee. Niet veel later staat praat-grage Beppie met haar posse in de deuropening. NEE…fuck my life, echt? 

Beppie was volgens mij beetje zenuwachtig volgens mij, want ze bleef maar tetteren. Ook was haar bloeddruk te hoog, en ze was ook nog eens jarig. Gut gut gut, die maakt ook wat mee. Enfin, mijn medicijnen druppelen langzaam via de zijkant van mijn pols (kan je vertellen: vrij pijnlijke plek voor een infuus) en ik begin slaperig te worden, dus doe mijn hoofdeinde naar beneden en zak langzaam onder mijn dekentje. Beppie’s posse gaat naar huis en wend zich meteen naar ons. Dag rust. Na een gezellig en vrij standaard gesprek over wie welke kanker heeft en wat de levensverwachtingen zijn, hoop ik hiermee weer rust te krijgen. Nee, Beppie is jarig en vermoedelijk slechthorend, dus wordt op zowel iPad als iPhone de rest van de dag uitvoerig gefeliciteerd via FaceTime of Skype. De oudjes hebben dus wel degelijk verstand van technologie, alleen niet van volumeknoppen…
Rick en ik zijn de rest van de dag chagrijnig, en dus ook naar elkaar, maakt de dag ook niet veel leuker. Stikjaloers ben ik als Rick ergens op willekeurige plek in ziekenhuis koffie gaat halen om deze luidsprekende hel te ontlopen. En ik, ik kan nergens heen, lig hier met mijn paal.

Ondertussen is rond 16.00 mijn chemo kuurtje klaar en liggen er twee zakken bloed voor mij klaar. Had hier maandag om gevraagd bij dokter K, omdat ik toch wel in de bloedarmoede blijf hangen en het gewoon frustrerend vind dat ik zo weinig energie heb en zo snel buiten adem. Rick probeert me nog bang te maken, met dat ie wel eens heeft gezien als je verkeerde bloedgroep toegediend krijgt, maar besluit dat dit zijn zenuwen zijn, en ik vertrouw dat ik bloedgroep O positief heb, wat ook op de zakken staat. Beppie’s kleindochter is aan haar bed gaan zitten, en beiden laten ons met rust. Tot Beppie wijst naar mijn bed en mijn verhaal verteld ‘en ze is ook nog zwanger, hoewel je dat niet goed kunt zien’, en kleinkind roept: “Getver dat is bloed”. Bravo Sherlock, draai je nu maar om en ga met je oma naar huis, geniet van je zorgeloze leventje maar laat mij met rust met je getver. Denk je dat ik deze liter bloed voor mijn lol wegslurp. Deels, maar nee. Rot op. 

Misschien toch maar een privé kamer de volgende keer?