#Louiekomt #Sanneblijft

- Vorige week maandag kregen we GOED NIEUWS. Ja - heus - het kan. De chemo slaat aan!
Moet je mij eens horen, dat je al blij kan zijn om gif wat werkt. Op de MRI was te zien dat de tumoren in mijn lymfeklieren zijn geslonken en plekje in bekkenbot van structuur is verandert. De baarmoedermond was moeilijk te vergelijken met de scan van 20 juni, omdat door de zwangerschap de mond nu in een andere hoek staat, maar ongetwijfeld dat daar dus ook het een en ander heeft afgebroken.

Louie komt dus!

Om dit te vieren heb ik maar meteen een aantal té schattige pakjes in maat 50 gekocht - moet je nagaan, Louie zal zwemmen in maat 50 als hij wordt geboren en ik vind dit al ienieminie - en samen met Rick hebben we een ledikantje gekocht. Geen absolute noodzaak, ben ik me van bewust, maar dit hadden we nodig. En papa in spe wilt graag dat Louie’s kamertje leeft. Kanttekening: het enige wat leeft in dit kamertje is kat Rover die vooralsnog deze kamer als de zijne ziet. 

20 weken heb ik gemist van de zwangerschap, kon me er niet volledig op verheugen, want er kon nog zo veel mis lopen. En nu is daar het moment: de zwangerschap gaat door… mijn hemel, ik wordt moeder. Ook ineens sinds dit nieuws vliegen de kilo’s eraan, en voel ik me boller en boller worden. Moet hier even aan wennen - met andere woorden: VRESELIJK, maar het hoort er bij. Mijn kuiten lopen sinds afgelopen weekend door in mijn voet aan het eind van de dag, en ben denk ik dus met 22 weken trotse eigenaresse geworden van ‘cankles’. Nee, ik zeur niet…ik ben aan het incasseren en probeer te accepteren. Ben ook pas voor het eerst zwanger jongens! Met een beetje pech ben ik namelijk maar 10 weken bewust zwanger, dus doe mijn best hiervan te genieten. Ondertussen begint de die kleine etter steeds harder te trappen, en is het ook goed vanaf de buitenkant te voelen. Onbewust zie ik mijn ziekte en zwangerschap als een. Ze kwamen samen, maar zullen niet samen afscheid nemen. Alles wat ik voel in mijn buik kan de tumor zijn, of Louie. Dat is nog steeds eng. Natuurlijk weet ik dat het getrappel geen uitbarstende tumor is, maar een hoop andere klachten overlappen deze twee werelden. Ironisch genoeg is delen de poli verloskunde en oncologie in het LUMC ook dezelfde gang, en bij de dagopname staan ze ook zij aan zij. Het hoort bij elkaar voor mij, en ik vind het denk ik niet erg. De een maakt de ander wat draaglijker - hoewel het ook een handicap is. Maar dit hoort bij mij, dit ben ik. 

Ik ben ziek en zwanger.