Doorgaan naar hoofdcontent

Baaldag

- Een week geleden kreeg ik mijn vierde chemo-infuus.
Vierde al - of pas - ik kan niet wachten tot dit deel van de behandeling klaar is.
Tot nu toe heb ik een week na elke kuur een baaldag. Ik huil om alles, niets lukt, leven is zwaar. Vandaag is die dag weer - de baaldag. Het weer helpt niet perse erg mee, maar kom ook niet buiten, dus wat maakt het uit. Over twee weken krijg ik mijn vijfde kuur, misschien wel mijn laatste. Hangt af van de uitslag van de MRI die ik na de vijfde kuur krijg, als de chemo nog steeds goed aanslaat ‘mag’ ik een zesde kuur. Die zesde is geweldig voor Louie, maar ik ben ook stiekem wel blij als ik er nog maar eentje hoef. Begrijp me niet verkeerd!! Natuurlijk als ik nadenk en mag kiezen wil ik die zesde, om zo veel redenen. Maar ben ook zo ontzettend klaar met de chemo - ik raak mezelf erdoor kwijt, en heb nou juist ook heel veel zin om mezelf weer te vinden. Want weet zeker dat die ergens nog zit - ver weggestopt! 

Ik droom de laatste tijd raar, misschien al tijdens mijn hele zwangerschap. Ik droom elke nacht dat ik faal. Vreselijk!! Eerst heb ik een periode gedroomd dat ik aan het werk was bij mijn oude baan: in de kroeg. Heel de nacht moest ik werken, en het was te druk om bij te houden…helemaal met mijn energielevel. Nu droom ik al een aantal weken dat ik weer op school zit - en ik heb nooit mijn huiswerk klaar, of ben voorbereid op een toets. Vreselijk!! Ik ben dan altijd zo blij als ik wakker schrik uit mijn slaap omdat baby Louie weer een rechtse op mijn blaas heeft gegeven en ik moet me moet verplaatsen naar de wc. Op de terugweg kijk ik dan altijd even op de ovenklok en als het bijna ochtend is, maakt mijn hart een sprongetje: het is al bijna ochtend. En dan hoef ik niet lang meer te slapen. 
Zo raar, slapen is het enige wat ik doe, en ik vind het heerlijk overdag (overdag heb ik deze dromen nooit!). Maar ik krijg stress van mijn rare dromen. Nou..stress. Nee stress is het gevoel in de wachtkamer als ik wacht op dokter Cor die een belangrijke uitslag heeft. Onrust. De onrust in mijn lijf…getsie. Moet ik niet.
Proefwerken ook niet.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Het K-woord

- 14062017 De dag dat de wereld onder mijn voeten vandaan werd getrapt. Ik heb kanker. Baarmoederhalskanker om precies te zijn, geen voorstadium, gewoon dikke vette kanker.  Hoe dan? Waarom ik? Waarom? Hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen? Ohja, en ook 10 weken zwanger - want tenslotte kwam ik in het ziekenhuis terecht na een onverwachte positieve zwangerschapstest.  Mijn kleine wondertje heeft mijn leven gered, en ik zou het zijne of hare redden! 
Leven en dood groeien naast elkaar in mijn lichaam. Het mooiste en meest verschrikkelijke nieuws op dezelfde dag. In het ziekenhuis in Delft liet de arts al snel blijken dat deze zwangerschap de enige zou zijn, en ik het dus maar zou moeten uitzingen met chemo.
Meteen de volgende dag was er een afspraak gemaakt bij het LUMC met dokter Cor. Dokter Cor vertelde mij vrij snel dat dit baby'tje niet het baby'tje is wat ze gingen redden (oh huh?) maar hij en het team van artsen zouden als alle omstandigheden goed zij...
2 reacties
Meer lezen

Mijn make-up routine

- Voorheen bestond mijn make-up routine uit: mascara en Vaseline op mn lippen. En sjoeff de deur uit. Of niet eens de mascara; mijn routine is niet Youtube-tutorial waardig dus. Nu is het een stuk uitgebreider, ik moet elke ochtend mijn gezicht erop schminken namelijk. Ik overdrijf nu, heb nog zeker 10 wimpers op elk oog en nog een vorm wenkbrauw. Maar ik hou niet zo heel erg van veranderingen…en dit is een grote verandering voor mij. Dus ik moet ze tekenen. Wie had dat ooit gedacht. En ik zeur nu niet, echt niet. Ik realiseer me hoe verdomd dankbaar ik moet zijn dat ik dus door goede genen vreselijk goede wenkbrauwen en wimpers heb. En een goede huid, en goede lippen…die zijn er gelukkig nog, en krijgen elke dag hun dagelijkse laagje Vaseline. Een maand geleden heb ik deelgenomen aan het make-up cursus voor vrouwen die aan de chemo zaten, of daar net klaar mee waren. Een cursus om je gezicht te leren schminken. Toen had ik nog best wat wimpers en wenkbrauwhaartjes. Flink uitg...
1 reactie
Meer lezen

Nog vele jaren

- Afgelopen vrijdag ben ik 31 geworden. Een jaar ouder worden voelde nog nooit zo speciaal eigenlijk. De kadootjes waren liever en doordachter dan ooit. Op Facebook waren er niet zo gek veel openbare berichtjes, maar wel dit jaar voor het eerst wel een aantal privé berichten, met felicitaties en sterke-wensen. Ineens vallen dingen mij op. Zo ook de liedjes of wensen voor een jarige job of jet. “Nog vele jaren” of “lang zal je leven”…typisch. Ik hoop op nog heel veel vele jaren, en dat ik nog lang zal leven. Op mijn verlanglijstje dit jaar stond eigenlijk ook maar 1 ding: genezen. Maar dat is helaas nog niet te koop.  Afgelopen donderdag had ik dé MRI, dé MRI waar ik maandag de uitslag van krijg…mijn laatste paar haren vallen spontaan uit van de stress. Ik krijg dan te horen of de chemo - die ik zo intens haat - überhaupt werkt of niet. Met andere woorden: of ik baby Louie mag uitdragen of niet. Of mijn behandelplan hetzelfde blijft of niet. Raar, heb sinds vandaag toch w...
Een reactie posten
Meer lezen