- Aller is mijn meest gebruikte
woord van de laatste weken. Het aller-ergste nieuws, de aller-slechtste nacht
en de aller-liefste mensen om mij heen.
Mijn wereld is nu een
wereld van extremen. Ik weet nog heel goed dat de ochtend voor ik hoorde dat ik
kanker had, ik mijn zus een smsje stuurde “wat is het aller aller aller
slechtste nieuws wat ik straks te horen kan krijgen?” Ik dacht toen dat dat een
voorstadium van kanker zou zijn. Boy was
I wrong. Dat was het aller-ergste nieuws wat ik toen te horen kreeg. Dat
was ook mijn aller-ergste dag dacht ik toen. Maar ik ontdekte ook dat ik de
aller aller aller-beste en aller aller aller-liefste vrienden heb. En zo veel
ook! En niet alleen vrienden, ook de aller aller aller-liefste familie, en
zelfs de aller aller aller-liefste collega’s. Mijn aller aller aller-ergste
iets stel ik per dag bij…want als je denkt dat je het het aller aller
aller-ergste hebt gehad; krijg ik er nog een schepje bovenop.
Vroeger – in mijn
pubertijd – dacht ik wel eens na over ‘wat als ik dood zou gaan, zouden er dan
veel mensen op mijn begrafenis komen?’. Ik vond dat toen heel belangrijk. En ik
ga nu niet liegen…al die whats-appjes die ik elke dag krijg geven mij kracht.
Mensen houden van me! En niet alleen de voor de hand liggende beste vrienden en
familie. Ik zou nooit kunnen dromen van de hoeveelheid aller-liefste mensen die
mij bijna dagelijks een steuntje in de rug geven. Vragen of ze iets kunnen
doen, en laten weten dat ze aan mij denken. Grappend tegen vrienden noem ik het
mijn fanmail – en dat het me niet lukt om iedereen te beantwoorden, net als
sommige celebrities dan zeggen.
Godzijdank ben ik een
vrolijk en optimistisch persoon – in hoeverre mogelijk nu natuurlijk. Elke keer
na een aller-ergste iets vind ik weer iets waar ik me aan vast kan houden en
blijf ik positief. Ik weet nu ook niet of ik het aller aller aller-ergste al
heb gehad, maar vrees dat dat nog moet komen. Ik ben daar heel bang voor, en
dat is ook logisch denk ik, want ik heb het niet in de hand, en kan er niets
aan doen. Mijn lichaam heeft gigantisch gefaald! Incapabel als het is kon het
niet eens een simpel virusje als HPV eruit werken. Ik haat mijn lichaam nu –
vooral mijn onderbuik.
Maar met alle ellende
is er ook iets moois gebeurd. Nog nooit zijn zoveel mensen samen gekomen.
Vrienden, collega’s en familie. Iedereen zoekt steun bij elkaar, iedereen lijkt
het leven meer te waarderen. En ik ook. En ik ben bijna blij dat dit vreselijke
ding eerst moest gebeuren zodat er zoveel liefde kan zijn.
Dat vind ik het aller
aller aller-fijnst, de hoeveelheid liefde.
<3
<3 <3 <3
BeantwoordenVerwijderen