Alles is nu anders

- Alles is nu anders

Het is al een tijdje stil hier. In mijn hoofd niet…mijn hoofd draait overuren.

Alles is nu anders.

Uitzaaiingen bleken niet alleen in mijn bekkenlymfe te zitten. Dokter C. verteld dat een logische route voor uitzaaiingen de buiklymfe zou zijn, dus ik zou een PET-scan moeten doen. Bij een PET-scan kunnen ze tumoren opsporen door het inspuiten van een radioactief suiker-goedje - en tumoren voeden zich met suiker. Daar waar het heen zou gaan, zou dus een uitzaaiing kunnen zitten. Als het in mijn buiklymfe zou zijn uitgezaaid, kunnen mijn eierstokken niet meer gered worden, omdat het gebied om te bestralen dan te groot zou zijn en de eierstok die hoger in mijn buik zou worden opgehangen, zou dan in het te bestralen gebied komen.

Bidden bidden bidden dat het dus niet in mijn buiklymfe zou zitten, want dan zou de kans op een kindje van mij en Rick samen helemaal verkeken worden. Ik had het verkeerde gebed uitgesproken, want bij de uitslag van de PET-scan bleek dat mijn buiklymfe inderdaad schoon waren…mijn bekkenbot echter niet.

Alles is nu anders.

Een uitzaaiing in een bot betekent dat de kankercel via het bloed is gegaan. En dat betekent vervolgens dat het nu overal in mijn lichaam kan zitten. Met een verslagen gezicht verteld dokter C. mij dat het nu stadium 4 is - ik ben niet meer te genezen. Mijn god, ik heb een sprong gemaakt van stadium 1b naar 4. Als ik google word ik bang: er is inderdaad amper een kans op overleven…

Alles is nu anders.

Genezen kunnen ze mij niet meer, wel rekken. Rekken - hoe lang is rekken? Maanden, jaren? 

Omdat alles nu ander is, is ook het behandelplan anders, omdat het niet meer te controleren is, de tumor. Zijn er twee behandelplannen:

1. Baarmoeder met mijn kleine wondertje eruit, herstellen van de zware operatie, bestralen en eindigen met een zware chemo die hopelijk alle losdwalende kankercelletjes aanpakt.
2. Starten met een zware chemo, die gedurende mijn hele zwangerschap (yep…mijn kleine wonder mag blijven) uit te zitten, en na de geboorte bestralen.

Ok. Wat is wijsheid? Dokter C. verteld ons dat beide opties evenveel kans hebben qua rekken. Hij weet het niet, niemand weet wat wijsheid is. Wat moeten we doen? Wat is het best voor mij? Waarom weet niemand wat het best is voor mij?

Zuslief regelt een second opinion (diagnose blijft hetzelfde, maar misschien kan iemand anders een andere blik geven op de situatie) in haar ziekenhuis in Eindhoven. Dokter R. was gedurende alle gesprekken met dokter C. al op de hoogte gehouden door zus, en dacht mee met ons. Hij gaf aan dat zijn gevoelsmatige voorkeur voor de behandeling, optie 2 zou zijn. Het klonk voor mij eigenlijk ook logischer om eerst te voorkomen dat het zich nog verder uitzaait, en vervolgens te focussen op het gebied waar de tumoren bekend zijn. 

Gevoelsmatig…is dat nu de gok die we gaan nemen? We hebben niets anders.

En dan nog de keuze: houden we ons lieve kleine wondertje of niet? Want; hoe lang is rekken?

Na goed overleg met Rick besluiten we ons wondertje te houden. 

Ik heb ‘zin’ in de behandeling: al een maand loop ik als een tikkende tijdbom rond, de tumor kan lekker groeien en groeien… het moet stoppen! Ik wil mijn chemo! Nee niet. Vind het eng. Maar wil dat het start. Het moet stoppen. Deze nachtmerrie moet stoppen. Mijn tax is bereikt.

De vreugde dat ik voor de derde keer in drie maanden weer zwanger ben, wordt overschaduwt door de risico’s die er nog in mijn behandelplan zijn. Als het chemo niet aanslaat, en de tumor blijft groeien; wordt alles weer anders. Dan is mijn toekomst nog uitzichtlozer. Dan gaat de baby weg, en de baarmoeder, en alles…en begint het bestralen. Maar dan is het dus wachten tot er een uitzaaiing in mijn longen zit. Of mijn scheenbeen. Misschien zelfs wel mijn hoofd? Want dan kunnen ze het alleen nog maar per gebied behandelen.

Nu is alles anders. Werkelijk alles. Nog minder onbenullige zaken interesseren mij dan ooit te voren. Nog minder dan ooit heb ik zin in visite. Alles is nu anders. Moet ik blij zijn? Nee, want ik ga dood. Maar ik word misschien wel mama. En dan? Kan ik mijn kleine wonder zien opgroeien? Nee denk het niet. Kan ik hem zien kruipen en lopen? Kan ik hem voor het eerst naar school brengen?

De tijd zal het leren.