Hoofdzaken

- Ik mis mijn haar. Ik mis het heel erg. Elke dag hou ik mezelf voor de gek, door mijn denkbeeldige lange haar droog te houden onder de douche, of te grijpen als ik onder de kraan een slokje water wil drinken. Ik weet heel goed dat mijn haar weg is. Nee correctie: mijn haar is niet weg. Het is gigantisch uitgedund, maar nog nergens is het echt kaal. Verdorie..mijn haar mist mij ook. Het wil niet weg? Mijn schaduw is een klein rond hoofdje. Ben eigenlijk best heel content met mijn ronde hoofdje, vind het wel een mooie vorm. Heb nog nooit de vorm van mijn hoofd gezien eigenlijk…het was altijd bedekt door een flink pak haar.

Mijn flinke pak haar, ik mis het dus. Het is een deel van mijn identiteit. Van mij. De pruiken zijn niet van mij, ze zijn mooi hoor. Maar het haar voelt niet als mijn zachte haar, en het ruikt niet naar mijn haar. Ook kan ik geen grote knot bovenop mijn hoofd maken, zoals ik jarenlang uit de tekenen was. De pruiken zijn niet van mij. Ook al heb ik er flink voor betaald. Liever loop ik met mijn gemillimeterde albatros-kuiken-coupe…alleen, die ziet er flink ziek uit. Mijn haargrens is al wat teruggetrokken - en er komen allemaal moedervlekken tevoorschijn - bovenop groeit het rustig door en af en toe een lang blond donsje steekt uit. Zo lelijk. Dus alleen thuis loop ik met mijn haar rond. Mijn haar was nooit lelijk, en nu wel. Ik mis mijn mooie haar. 

Sommige dingen zijn vanzelfsprekend voor je. Zo was bijvoorbeeld, mijn haar en mijn gezicht normaal voor mij. Wist niet beter. Nu, ben ik zo blij en trots op mijn haar (laatste keer, want het groeit gewoon terug over een tijdje…) en op mijn gezicht! Ik vind mezelf best knap. Mijn gezicht is mooi, komt denk ik door mijn wenkbrauwen, die maken mijn gezicht. Mijn god, als die weg gaan…dan ben ik echt mijn identiteit kwijt? En mijn mond ook, die blijft gelukkig. En mijn sproetjes ook gok ik…die verdwijnen ook langzaam omdat ik niet meer in de zon mag.

Al twee dagen stromen de insta-stories vol met filmpjes en foto’s van mooie meisjes met mooie manen, en een hashtag die verteld dat ze naar de kapper zijn geweest en blij zijn met hun new hair. Top. Leuk voor je. Ik mis nog altijd het elastiekje wat om mijn pols zat als ik niet met mn trotse knot bovenop mijn hoofd liep. Ik pak ook nog altijd een pak elastiekjes mee bij het wachten op een kassa bij H&M. Idioot denk ik dan: je hebt geen haar, wat ga je hier mee doen? Vol schaamte leg ik het dan terug. Oeps. Old habbits die hard. Pijnlijk! Nog pijnlijker om toe te geven dat het mij pijn doet. Dacht van niet namelijk. Ik hou mezelf gewoon nog een paar maanden voor de gek, ontwijk wat spiegels, en voor ik het weet groeit er weer een mooi pak haar op mijn hoofd, wat ik mag houden. Mijn haar.