Normaal

- Eerst een tussenstand:

Infuus: 5

MRI: 2

PET: 1

Opnames: 1

Bloedprikken: 5

Echo’s: 9

Ziekenhuizen: 4

Chemo: 2

Vruchtwaterpunctie: 1

Aantal weken zwanger: 19

Er is weer een hoop gebeurd in de tussentijd. Zoals je ziet staat de vruchtwaterpunctie erbij. Vond het nog steeds heel spannend - mijn god, heb nog nooit zulke zweethandjes gehad als toen - maar heb de dagen ervoor tegen mezelf gezegd dat Louie gezond was, en ik dit kon. En dat ik er zin in had. HA…trapte er bijna zelf in, maar goed, het gaf met wel de moed om te zeggen: kom maar op. 

Voorafgaand aan de punctie kreeg ik mijn 20-weken echo (bij 18 weken). Niet heel spannend, want dit was al de derde 20-weken echo die we hebben gekregen, maar nu voelde het voor het echie. Louie heeft nog steeds 10 schattige vingers en 10 perfecte teentjes. Die groeien overigens over twee handjes en voetjes even verdeelt. Verder was alles precies zoals het moest zijn.
Even sloeg de twijfel toe, maar natuurlijk ‘wilde’ ik die punctie. Goed, de punctie dus… ik heb niet gekeken; mijn hoofd naar de zijkant gedraaid, ogen dichtgedaan en Rick zijn hand vast gepakt. De arts zei dat het echt maar eventjes duurde. Prima. Kan ik. Kom maar. De naald was niet heul fijn. Vooral door het buikvlies prikken was eventjes pijnlijk. Maar echt maar eventjes. Daarna kwam de echte drama…baby Louie ging in tegenstelling tot andere baby'tjes niet weg van de naald, maar zwom er naartoe. Met als gevolg, dat de naald vacuüm zoog, en er dus geen vruchtwater opgezogen kon worden. Dit gevoel was niet heul fijn dus. Alles duurde langer dan normaal (natuurlijk) maar uiteindelijk kon Louie worden weggejaagd en kon er vruchtwater worden opgezogen. Tijdens en na de punctie deed mn navel pijn, maar toen ik zag waar ze geprikt hadden, was dat niet eens in de buurt van mn navel. Gek he?
Ook hebben we overlegd met de arts, dat we niet alleen syndroom van Down wilde laten onderzoeken, maar uitgebreid onderzoek waarbij elk chromosoompje van Louie word onderzocht en er wordt gekeken naar erfelijke ziektes. Rick en ik moesten dus ook en buisje bloed inleveren.

In het weekend waren er veel vallende sterren te zien. Van zondag op maandag nacht moest ik natuurlijk voor de 2e keer plassen…en toen ik terugliep naar bed, bedacht ik me dat het de sterrennacht was. Ik ben in de tuin op de tafel gaan zitten en heb omhoog gekeken tot ik er 1 zag vallen…tranen rolden over mn wangen van geluk toen ik de eerste zag gaan. En toen de tweede, nieuwe wens..en de derde…Gerustgesteld en tevreden ben ik weer in bed gedoken.

Afgelopen maandag werd ik al gebeld door de allerliefste zuster/verpleegkundige Janny. Janny verteld me dat ze de eerste uitslag heeft van de punctie:  de uitslag was normaal. Louie is normaal. Normaal. Dat woord heb ik al zo lang niet gehoord. Normaal was het altijd ‘afwijkend’. Mijn kleine baby zoon is NORMAAL. De wens van de ster is uitgekomen, ik voel me machtig.

Ook had ik maandag een gesprek met Dokter K, aan de hand van mn bloedwaardes. Ik voelde me sterk en fit, dus maakte mij nergens zorgen over, de chemo de volgende dag ging natuurlijk gewoon door, anders had ik me echt wel ziek gevoeld. Helaas: bloedplaatjes zijn heel erg gedaald. Shit. Heb niets gemerkt. Ook was het nog niets zorgwekkends, maar de chemo wordt niet meer op 100% gegeven, maar 80%. FUCK…even slikken.

Wel mocht ik gister - ja, ik zei echt mocht - mijn tweede chemo. Natuurlijk had ik van te voren weer spanning voor de naald van infuus. Blijft een ding, naalden, maar ik ontkom er ook echt niet meer aan vrees ik. Chemo viel me weer alles mee, behalve dat het 7 uur duurde dit keer. Wel had ik een hele gezellige buurman, die net als ik veel te jong was voor het soort kanker dat ieder van ons had. Schept vreemd genoeg toch een band. 

Ik geloof dat het tij gekeerd is en er alleen nog maar goeie dingen gaan gebeuren de komende tijd. Mijn verjaardag ga ik dus ook gewoon vieren.