- Voorheen bestond mijn make-up routine uit: mascara en Vaseline
op mn lippen. En sjoeff de deur uit. Of niet eens de mascara; mijn routine is niet Youtube-tutorial
waardig dus.
Nu is het een stuk uitgebreider, ik moet elke ochtend mijn
gezicht erop schminken namelijk. Ik overdrijf nu, heb nog zeker 10 wimpers op
elk oog en nog een vorm wenkbrauw. Maar ik hou niet zo heel erg van
veranderingen…en dit is een grote verandering voor mij. Dus ik moet ze tekenen.
Wie had dat ooit gedacht. En ik zeur nu niet, echt niet. Ik realiseer me hoe
verdomd dankbaar ik moet zijn dat ik dus door goede genen vreselijk goede
wenkbrauwen en wimpers heb. En een goede huid, en goede lippen…die zijn er
gelukkig nog, en krijgen elke dag hun dagelijkse laagje Vaseline.
Een maand geleden heb ik deelgenomen aan het make-up cursus
voor vrouwen die aan de chemo zaten, of daar net klaar mee waren. Een cursus om
je gezicht te leren schminken. Toen had ik nog best wat wimpers en
wenkbrauwhaartjes. Flink uitgedund, maar ik had nog iets, de andere dames niet.
Ook had ik een kleur op mn gezicht. De andere dames niet. Alles wat ik ooit als
onzekere puber heb gehaat aan mijn lichaam of gezicht zijn nu mijn wondertjes.
De iets-te-goed met bloed doorlopen wangen: ZEGEN
De nooit verdwijnende sproetjes op mn gezicht: ZEGEN
Mijn glanzende - of is het glimmende? - huid: ZEGEN
Ik zeur niet dus. Echt niet. Het is een verandering…en deze
kan ik aan. Want ik realiseer dat ik met al deze pech nog best wat geluk heb.
Ha, ik huil een beetje terwijl ik me dit realiseer, maar dat geeft niet:
mascara draag ik niet meer op mijn wimpers. Weer een gelukje.
Dat ik moet huilen is vooral omdat ik mega jankerig ben de laatste tijd...stomme hormonen :)
BeantwoordenVerwijderen